احمد غفور زاده احمد غفور زاده ، فرزند عباس ، متخلّص به « طلايى » در سال 1307 هجرى شمسى در قريه‌ى زاغ آباد از توابع اصفهان متولد شد . غفور زاده چون قريحه و استعداد شاعرى داشت به عضويت انجمن ادبى كمال راه يافت و با همكارى تنى چند از شاعران اصفهانى « انجمن ادبى سعدى » را بنيان نهاد . طلايى از شاعرانى است كه در سرودن شعر از ذوق و استعداد كافى برخوردار است و طبعش در انواع شعر به غزل‌سرايى مايل است . آثارش در روزنامه‌هاى تهران و اصفهان به چاپ مىرسد « 1 » . - * - فداكارى حسين ( ع ) : چون حسين آن كس كه بر ضدّ ستم پيكار كرد * خويشتن را سرفراز اندر صف احرار كرد او به ضدّ خود سرى برخاست با اتباع خويش * بهر آزادى سر و جان را ز شوق ايثار كرد تا نگردد حبّ دنيا سدّ راه مقصدش * ترك جاه و منصب و سيم و زر و دينار كرد تا نمايد محو خار ظلم و استبداد را * دشت را رنگين ز خون چون ساخت گلزار كرد بر عليه دستگاه جور و بيداد يزيد * سر به كف بگرفت و اندر راه حق پيكار كرد بهر حفظ جان نكردى بيعت ، او با ظالمين * رو به مظلومان نمود و پشت بر غدّار كرد كرد كوته از سر دين دست هر بيگانه را * پايه‌ى دين را ز جهد خويشتن ستوار كرد گرچه هفتاد و دو تن بودند يارانش ولى * از سپاه دشمنان بىحد و مر كشتار كرد بهترين فرد مبارز بود در دور جهان * دشمنش هم بارها اين نكته را اقرار كرد « 2 »

--> ( 1 ) - سخنوران نامى معاصر ايران ؛ ج 4 ، ص 2415 . ( 2 ) - همان ؛ ص 2417 .